شعر نوشت ها

خوابهای بی حصار

خوابم دیوار ندارد

تو وارد می شوی

بی اجازه

و خوابم را با بوسه ای می شکنی !

صبح فردا

خرده خوابهایم را

از کنار تختم جمع می کنم

و بعد

لبهایم را آب می کشم

و چشمانم را .

مادرم می گوید

بوسه در خواب یعنی دوری !

تصمیم گرفته ام تا برای خوابهایم

دیوار بکشم

اما مادرم می گوید

ای کاش برای دلت دیوار کشیده بودی !

                                                       تهران - ۲۰ /۱۱ / ۸۵

مثل یک

            پل

از من عبور می کنی

                             بی سوال و بی جواب

و آنسوی راه می بلعدت تا

                                  سالهای دور .

اگرمی شکستم

                      تو در دیروز مانده بودی

اما نمی شکنم

و تو

           در فردا چال می شوی

                              بی سوال و بی جواب.

                                                    ۳ / ۶ / ۸۵  - تبریز

ساختمانهای بزرگ

سلام ساختمانهای بزرگ

سلام  آدمهای ساختمانهای بزرگ

سلام دلهای آدمهای ساختمانهای بزرگ

اگر داشته باشید سلام .

لحظه های پر اضطراب ساعت بی خیال مرا

نیک بنگرید

با شمایم های

در امتداد خیال کدامین نگاه خفته اید ؟

عروج سترگ مرا نیک بنگرید .

این تیرکان برق بافه سیم بدست

صلیب گونه گان من اند

و این جویهای قبر گون

که لجن را به ضیافت چشم می برند

فراخنای من .

دلم از کافه گانی که به تولید انبوه روشنفکر رسیده اند

می گیرد

و نیز از حرف یاوه های تولیدی آنان

که مسیل فکر را می بندد.

های ساختمانهای بزرگ

های خداوندان شهر آهن و سنگ

سرهاتان بلند و پیشانی تان فراخ .

نگاه غضب آلود بتون سارتان ارزانی کدام  «خشت» ک است

کین  سان غرور فلز بارتان سینه آسمان را سخت می درد ؟

به بلندی

صخره های ستبری را ماندگانید

که برای دیدن قله هاتان

می بایست کلاه عقل از سر برداشت

و به فراخی جبین چنانید

که می شود بی هیچ درنگی شمرد

طبقات چروک سارتان را .

اما من

و این اتاق نا گشاده تنگین

و انتظاری که در آستانه گوشی تلفن

فرو نشسته به اضطراب

تا مگر کسی سکوت گنگ و سنگینم را

به زنگی بزداید

و بغض پاره های زمختی که

بر آینه دل بر نشسته

ونفس

که باعث انسداد جریان تنفس روح است

و این آدمکان خیلی معمولی

که بازشناسیشان

حتی به رد انگشت نیز میسر نیست .

و دریغا

که سنگواره های وجودشان را

نیازی به سوگواره دردم نیست

نه شاه نشین چشمانم نشیمنگاه کسی است

و نه دلم به سلامی می وزد

سکوت است و اضطراب

اضطراب است و انتظار

و انتظار است و مرگ .

دیگر باور ندارم که می شود

به سلامی

دنیا راگرفت .

یا با بوته ای پونه وحشی

به سراغ عشق رفت .

کسی زیست نمی کند

واین جسد واره های دراز بی قواره

راوی قانون تحرک طبیعت اند

و فقط

«زنده» گی می کنند .

کسی را گفتم : نکو بنگر

در پیشگاه باغ کسی را سر می برند

زبان یاوه گشودن آغازید:

شعار می دهی شعار .

و دریغا که دوست داشتن را نمی شایست

به دل چرک سنگینی تحفه داد.

های ساختمانهای بزرگ

این پلاسیده برگهای درختان خیابان

مقهور شمایند

که آفتاب را دریغشان کردید .

آنسوی تر

صدای شاعرکی که در زیر سایه هاتان

از خانه های کاهگل آفتابی می گوید

تمام توان مغزم را می جود

و آنسوترک

پیرمردی است نشسته بر درگاهتان

دخیل بسته بر

قامت بلند شوکت افزایتان

تا مگر عریضه اش را بستانید به التفات

زیرا که اینک

شمایان به خدایان نزدیکترید تا که ما.

های ساختمانهای بزرگ

قامت بلند و ستبر سپهرینتان

تنها به یک چیز شایسته است

و آن

قلندری قداره بند

که بر فرقتان پای قرصین نهد

و آنگاه

فریاد برکشد:

« های سواران بادیه تاز آغازین

مگر شیوع درد را

به رفتار آدمکان اهل زیست نمی بینید

کین سان لحاف جهل بر سر می کشید و ساکتید؟

دیگر زمان ستایش بلند بالایان شولا پوش شیرین شعری سخت در گذشته است

شما مگر امت اهریمن خوابید

که همیشه

صدای اهورایی پیامبران بیداری

برایتان نسیم گونه ای بیش نیست

بر خفتگان صبحگاهی؟

خاک اگر غیرت داشت

دانه در دل نمی نهاد به غنودن

وآسمان اگر همت داشت

قداره رعد برمی کشید به بریدن

یا که خورشید گویی آتشین می شد

بر بالای رفتارتان

تا مگر این ستم مانده نشود به تاریخیان »

و باز منم

این غنوده تنگ در اضطراب اتاق

و این انتظار سنگین درگاه تلفن

و آینه ای که اینک

حتی

تصویر خودم را نیز برایم بر نمی تابد

بلندی شما را سزاست

ای ساختمانهای بزرگ.

                                             ۱۲/ ۴/ ۷۲ - تبریز

گزیده شعرهایی از مجموعه " دوران سفر"

( منتخبی از آثار سالهای 1372 به بعد)

تنها دو زمستان

کمتر از من

بر او وزیده بود که چمدانش رابست

پیش رفتم

گفت : زمستانهایتان آب تمی شود

ورفت .

وقتی چمدان خالی اش را آوردند

درخت سیب

به شکوفه نشسته بود

15 /4/74                                                      

تو چندین بهار

بی من

خواهی شکفت

و به یاد نخواهی داشت

شبنمی را

که صبحگاهی

پیش از آنکه تو بیدار شوی

رفته بود

12 /10 /75                                                              

بعد از آخرین عبورت

کوچه ها در هم فرو رفتند

و هیچ کوچه ای

عابری را به انتها

نرساند

" کوچه های وفادار

عابرین ساده لوح"

اینرا بادهای نانجیب

در گوش تیرک تنها خواند

وتیرک

شباهنگام تنها برای گمشدگان

نور فشاند.

22 /3 /75                                                          

فقط گفت " خسته ام"

و رفت .

صبح فردا رد پایش بر روی برف به پرتگاه

می رفت

صبح روز دیگر برف باریده بود

و فقط صدایش مانده بود

که می گفت " خسته ام "

28 /12 / 77                                           

شبها

چه خواهی کرد

با اینهمه بار ستاره

بر این تکیده قامت مختصر؟

ای کاش آسمان شب ات

همیشه ابری باشد .

23 /9 / 73                                                      

ناگاه دل شهر گرفت

و نعش یک عصر

ماند روی دست ما .

گور خاطره گشایید

زانوان لحظات لرزانند.

13 /1 /74                                            

انجماد چند واژه در ذهن

نعش یک سقف بر سینه

بوریای نمور عمر در زیر

ولاشه چند شعر نگفته در گلو .

کسی به من نگفته بود

که مرگ

به این سادگی است .

14 /6 /75                                                     

نه .

این سیگارهای مداوم بی دوام

نیز

مرا به صبح نمی رسانند .

روی سینه ام

شب هنوز

کاهل و سنگین نفس می کشد

و انگشتانم

پس از کاوشی بیهوده

به بی کسی دستانم

می گریند.

17 / 12 /75                                                         

جاده های کور

جاده های کر

جاده های بی حیا

و عصمت ساده دشتها .

بیهوده می رفتی .

در انتهای این جاده های پیچاپیچ

کسی ترا منتظر نیست .

به پیشوازت کسی جز سنگ و کلوخ نخواهد آمد .

فریب کدام جاده ترا ربود

ای مسافر شهید راهها ؟

سفر حکایت خیالینی بیش نیست

کهنه سوار زندگی را .

کفشها را جز از برای خارستان

نباید پوشید .

" سفر " دیریست به مسافرت رفته است .

6 /8 / 75                                           

هنوز فنجان چای بر روی میز بود

و ته سیگار هنوز دود می کرد

که پنجره سرما زده عطسه کرد .

پیش رفتم

بخار گرفته بود

نمی خواست دور شدن هیکلش را در جاده ببینم

زیرا می دانست که ما

روزی مسافر این جاده دراز بودیم

26 / 8 / 77                                       

خسته

ساکت

سرگردان

رفتی .

کسی به من نگفته بود

جاده هایی را که برای آمدنت ساخته بودند

یک روز تو را با خود خواهد برد .

همیشه خیال می کردم

جاده در جایی که من ایستاده ام تمام می شود

اما دریغ

جاده از من شروع می شد .

28 / 12 / 77                                          

آن سال خشک

که ماهی ها باران را از یاد برده بودند

جاده ای از کناره گندمزار سوخته

به خانه ما می آمد

یک روز جاده تو را پیش آورد

ماهی ها خوشحال شدند

جاده به طرف ما پیچید

اما تو نپیچیدی .

هنوز که هنوز است باران نیامده

و ماهیان خاطره آمدن تورا

برای فرزندانشان

باز می گویند

اما فرزندان باور نمی کنند

زیرا که اینک

جاده هم به طرف ما نمی پیچد .

18 / 4 / 78                                            

راه افتادیم

پشت به هم

و در انحنای خیال خیابان

گم شدیم

و صدای گامها یمان را نشنیدیم

و گفتیم : صدای پای غریبه است

و با خود گفتیم :

یک روز باید تمام می شد

یک روز باید وسوسه خیابانهای ناشناس

ما را با خود می کشید

یکروز باید می گفتیم که همه چیز

خواب نیمروزی بود

و گذشت .

آه .

دروغ می گویم .

راه افتادیم ، پشت به هم

تورا نمی دانم ،

اما من گریستم .

18 / 8 / 78                                                    

سهم من از تو

ندیدنهای ممتدی است

که اینک با مرگ دریغ می شود .

ملافه هایی که صندلی ها را در سکوت اتاق

به آغوش کشیده اند

می گویند:

داشتن فقط در آغوش کشیدن نیست

چه بسیار زمانها که فقط وزن هم را تحمل می کنیم

اما من باورم نمی شود

و گوش به صدای پای سواری می نشانم

که قرا راست

تو را

بین همه فصول قسمت کند

ونیز سهم دستهای خالی ام را بدهد .

29 / 7 / 79                                                      

ناگاه تو

از میان خوابهایی

که راه چشمانم را گم کرده بودند ،

بیرون آمدی .

گناه از من نبود که باورت کردم ،

بلکه

خوابت عین بیداری بود

8 / 6 / 78                                           

آخرین دانه برف

که گورت را پوشاند

پنداشت برای همیشه

خاطره تورا از یادها برد

اما نیاندیشید که

صبح فردا

آفتاب دوباره خواهد تابید

و دستی

روی گورت گل خواهد گذاشت.                                                          زمستان 79

شعری دیر هنگام به دوست نویسنده از دست رفته ام بهمن حاتم خانی:

آهسته

       و نرم

از کنار زندگی گذشت.

بی هیچ صدایی

آنچنانکه

      سایه اش نیز جا ماند.

و سالیان سال

سایه اش جای او

زندگی کرد.

و صبح یکروز که آفتاب

خواب مانده بود

سفیدی از حاشیه موهای سایه اش

بالا رفت و پیر شد.

روز بعد

سایه اش نیز رفته بود.